جریان شناسی سیاسی نگاهی به احزاب و گروهها و جریان های سیاسی ایران معاصر
29 بازدید
نقش: نویسنده
سال نشر: 0
تعداد جلد : 1
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
آگاهی از زمانه و تحولات پیرامون جامعه ، نقش مهمی در تحلیل صحیح حوادث و رخدادهای پیش رو داشته و همچون چراغ راه، روشنی بخش مسیر حرکت آینده و مانع از لغزش‏ها و اشتباهات انسان می‏گردد و چه زیبا امام صادق علیه السلام می‏فرمایند: «العالم بزمانه لا تهجم علیه اللوابس» «کسی که آگاه به زمان خویش باشد، اشتباهات به او هجوم نمی‏آورند.» در این زمینه شناخت جریان های سیاسی نقش کلیدی را دارا می باشد زیرا شناخت صحیح مسایل سیاسی هر جامعه و تحلیل درست رخدادهای آن، در گرو شناخت ماهیت جریان‏های فکری ـ سیاسی است و بدون شناخت این جریان‏ها نمی‏توان به شناخت صحیحی از مسایل جامعه دست یافت. و آنچه بر اهمیت این موضوع می‏افزاید این است که به دلیل ماهیت دینی جامعه ما، جریان‏های سیاسی برای فراهم نمودن فضای فعالیت و همراه نمودن مردم، خود را هماهنگ با اعتقادات و باورمند به ارزش‏ها و اصول جامعه نشان می‏دهند، اما میزان پایبندی آنان به این اصول و ارزش‏ها در عملکرد و مواضع فکری و عملی آنان نهفته است و در این بین، بیشترین هدف گذاری جریان‏های سیاسی بر قشر جوان جامعه به دلیل برخورداری از نیرو، شور و نشاط آنان متمرکز شده و قشر دانشجو به عنوان قشر جوان تحصیلکرده و تأثیر گذار جامعه، در کانون توجه آنها قرار دارند.به همین جهت، شناخت ماهیت جریان‏های سیاسی برای نسل جوان و به ویژه دانشجویان به عنوان عناصر فعال جامعه، ضرورتی دو چندان پیدا خواهد نمود. از این رو بر آن شدیم که در این مجموعه نگاهی اجمالی به جریان‏های سیاسی، احزاب و گروه‌های سیاسی کشور داشته باشیم. روشن است که در چنین مجموعه‏ای مجال پرداختن به تمامی جریان‏های سیاسی وجود نداشته و به ناچار تنها به جریان‏های مهم و تأثیر گذار اشاره نموده ایم، علاوه بر اینکه در بررسی جریان‏های سیاسی ، اختصار رعایت شده است. رویکرد کلی ما در این مجموعه، نگاه اجمالی به دیدگاه‌ها و عملکردهای جریان‏های سیاسی کشور بر اساس منابع موجود گروهها و جریانها می باشد. طبیعتاً نگاه تفصیلی و انتقادی به احزاب و فعالیتهای آنان فرصت دیگری را می طلبد . این مجموعه در پنج فصل به جریان شناسی احزاب و گروههای سیاسی کشور پرداخت. در فصل اول به کلیات، مفاهیم و اصطلاحات اشاره شد . در فصل دوم فعالیت احزاب و جریان‏های سیاسی از منظر اسلام و قانون اساسی و از منظر امام و مقام معظم رهبری، مورد بررسی قرار گرفت . فصل سوم به جریان شناسی احزاب و جریان‏های سیاسی در ایران پیش از انقلاب اسلامی اختصاص یافت. در این زمینه به پیشینه شکل گیری فعالیت احزاب و جریان‏های سیاسی در ایران و مهم ترین جریان‏های سیاسی و احزاب و گروههای سیاسی در این دوره اشاره و در قالب پنج جریان ، اسلام گرا، لیبرال، ملی گرا، چپ و مارکسیستی و جریان‏های وابسته و سلطنت طلب به معرفی آنها پرداخته شد . در بخش جریان اسلام گرا به سه گروه شاخص جریانهای اسلام گرا شامل ؛ فدائیان اسلام ، جامعه مدرسین و حزب مؤتلفه اسلامی اشاره شد و نگاهی به انجمن حجتیه به عنوان یک حرکت انحرافی در جریان اسلام گرا داشتیم . در بررسی جریان‏های لیبرال به شاخص ترین آنها یعنی نهضت آزادی و در بخش جریان‏های ملی‌گرا نیز به جبهه ملی به عنوان نماد جریان‏های ملی گرا و حزب ایران و حزب پان ایرانیست و در بخش جریان‏های چپ و مارکسیستی، حزب توده، سازمان چریک‌های فدایی خلق و سازمان مجاهدین خلق مورد بررسی قرار گرفت. در بخش جریان‏های وابسته و سلطنت طلب به حزب مردم ، ملیون ، ایران نوین و حزب رستاخیز اشاره شد. در فصل چهارم به جریان شناسی احزاب و جریان‏ها و گروههای سیاسی در ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی اشاره شده و این احزاب ،گروهها و جریان‏های سیاسی درپنج دوره مورد بررسی قرار گرفت. دوره اول، دوران شکل گیری و تثبیت نظام (سال 57-59) دوره دوم، دوران دفاع مقدس (سال 59-68) دوره سوم، دوران سازندگی (سال 68-76) دوره چهارم، دوران اصلاحات (سال 76-84) و دوره پنجم، دوران اصول گرایی (سال 84- 91) و در هر دوره به مهمترین تحولات و رخدادهای این دوره به اختصار اشاره شده است. در بررسی دوره اول به سه جریان عمده، حزب جمهوری اسلامی، جامعه روحانیت مبارز و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی اشاره شده است. در بررسی دوره دوم مجمع روحانیون مبارز مورد توجه قرار گرفت. در بررسی دوره سوم به حزب کارگزاران سازندگی ایران، جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی و جمعیت دفاع از ارزش‏های انقلاب اسلامی اشاره شده است. در بررسی دوره چهارم به جریان‏های، جبهه دوم خرداد، حزب مشارکت، حزب همبستگی ایران اسلامی، حزب اسلامی کار، مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم و آبادگران ایران اسلامی اشاره شده است. در بررسی دوره پنجم به شکل گیری حزب اعتماد ملی و جبهه بندی گروههای اصول گرا اشاره شده است. فصل پنجم نیز به بررسی تشکل‏های دانشجویی اختصاص دارد که در ابتدا بایسته های تشکل های دانشجویی از منظر مقام معظم رهبری را مورد توجه قرار گرفت و در ادامه نگاهی به پیشینه تشکل‏های دانشجویی در کشور داشته و به پنج تشکل عمده دانشجویی کشور ؛دفتر تحکیم وحدت، بسیج دانشجویی ، جامعه اسلامی دانشجویان، انجمن اسلامی دانشجویان مستقل، جنبش عدالتخواه دانشجویی اشاره شده است.